Koopgeluk

Aan het eind van een fantastisch dagje Zwolle met man en kinderen (Zwolle luidde het nieuwe culturele seizoen in met allerlei voorstellingen, ook voor kinderen, een echte aanrader voor volgend jaar!) gingen we nog even naar Dille en Kamille. Ik móest even snuffelen. Ik kom er wel vaker. ’t Is een soort oerdrang. Ook wanneer ik zeker weet, écht zeker weet dat ik niets nodig heb, dat alles nog heel is in mijn keuken, dat ik genoeg kookboeken heb en bestek. Dan toch  gaan de raderen in m’n hoofd als een bezetene  aan ’t werk. In m’n hoofd ga ik m’n hele keuken door, alle kastjes langs. Tot opeens plotseling ik ’t wist; mijn keukenweegschaal is stuk! Nou ja, stuk, de batterij is leeg. Zo’n rare batterij zit er in, waarvan ik zeker weet dat je die bijna nergens kunt vinden en dat het waarschijnlijk een vermogen aan benzine en energie kost om zó’n batterij te vinden. DUS: er moet een nieuwe keukenweegschaal komen! Na wat rondgeneusd te hebben (oja ook m’n plastieken vergiet is stuk; wanneer ik de rijst afgiet zit er meer in de gootsteen dan in de nasi) vind ik een prachtig exemplaar. Een prachtige rode nieuwe-met-oude-look keukenweegschaal. Helemaal retro; dus goed. Manlief is enthousiast, sowiezo is ’t ie enthousiast wanneer we winkelen, en dus wordt het prachtige weegexemplaar echt de mijne schuine streep de onze. Terwijl ik naar de kassa loop ontdek ik dat ik naast de weegschaal en een vergiet ook van die ieniemiene cupcakebakjes, van die mooie kleintjes in leuke kleurtjes, een gummetje (want ik kon de mijne gisteravond niet vinden), ook een prachtige ouderwetse lei in m’n handen had. Hmmmm, dat was wel weer meer dan de bedoeling was. Maar ’t is allemaal zo nuttig. Ik hou van nuttig. Ik hou van Dille en Kamille.

In de auto terug naar huis zat ik me helemaal te verkneukelen bij het idee dat straks hét weegapparaat op mijn aanrecht staat te pronken. Dat ik weer meubels kan schetsen en dan ook ff dat ene lijntje met dat mooie gummetje weg kan gummen. Dat ik met de meiden van de week van die schattige cakejes kan bakken in die ieniemiene mega leuke bakjes. Dat ik 23 september in de bieb van Hardenberg op het leitje ‘interieuradvies’ kan schrijven met een wit krijtje en dat ik dat leitje dan op mijn receptenboekhouder kan zetten en dat dat er dan helemaal leuk uitziet. Zucht. Dat heet nou KOOPGELUK.